domingo, 9 de decembro de 2018

VOGANDO CARA AO LIDERADO

O Marcador de FERROL É RACING.

Clasificatoriamente imparábeis. Así se amosan os de Emilio Larraz nas últimas xornadas. Á caza e captura dun líder, o Bergantiños, que dixo esta boca é miña no Barco de Valdeorras no duelo no cúmio da 16ª tirada. Os carballeses aguantan ben no primeiro posto pero ollan como chega por detrás un tren que non quere parar en ningunha estación.
Os números son claros e non vou ser reiterativo. Aquí poden miralo. A liña do Racing de Ferrol é recta como unha vara de abeleira. A propia dun aspirante ao primeiro posto. E todo con firmeza defensiva, con control da situación e con letalidade, como non, cara as porterías contrarias. Esta tarde caéronlle catro ao Arenteiro na "pataqueira" de Espiñedo, facendo un arte da rendibilidade do esforzo. O equipo verde, sen brindar un partidazo porque naquel terreo era imposíbel, estivo atento a todos os detalles, non concedeu case nada aos locais e xogou cunha seguridade nas súas forzas e recursos abraiante. Dende o comezo.


As penetracións do Racing na área local foron case sempre con perigo. E con gol. (captura: www.crtvg.es)

No Carballiño houbo de vogar, pelexar cada "pelouro" entre terróns e herbas voantes. Nada de finezas nin espazos para respirar. Fútbol directo ou en diferido, tanto ten. Meter o pé, cubrirse, apoiar e aportar. Hai motivación. Resultados dan ás. E hai presión alí onde sofre o rival. Despexe sen contemplacións, máis xogo exterior cada vez e a referencia, desta volta, de Juan Antonio en solitario, que está en estado de graza. Tamén hai anticipación cando toca. Simplificación, a base de libreto e de mirar o ambiente. Que distinto é este Racing do que mirabamos ao comezo da liga! Ganar e puntos. Ese é o lema. Con esa mentalidade saen os esmeraldas ultimamente pola Galicia futboleira. E dá igual onde xogue Fulano ou Mengano. Ou que toque na terra do polbo de importación ou na vila do pincho moruno. Así ten que ser.
A Pau Bosch tocoulle desta volta o lateral esquerdo pola ausencia de Villarejo por sanción. Quizais lle toque de porteiro a vindeira semana! (con permiso dun Diego Rivas con escaso traballo pero atinado cando tivo que intervir). A Pablo Rey xogar de Pablo Rey. Tirando a porta como Pablo Rey e marcando como Pablo Rey. Dous tantos máis e xa acumula 89 como lenda verde. Marcos Álvarez apareceu polo extremo esquerdo e non houbo pataca (nin polbo de bouza) de Espiñedo que lle fixese parar. Marcan diferenzas. Cuestión de madeiras e de pastas. 
O partido non tivo alto ritmo nin elevada calidade. Pero si un equipo moi grande: o Racing. Efectivo, eficaz e eficiente alí cando e onde se requiría. Cumpridor co guión. E goleador. Non estamos ganando pola mínima. Estamos marcando goles. Xa somos os máximos realizadores da Terceira galega. E non estamos encaixando. Somos os segundos que menos recibimos. Como bos ferroláns.

Pablo Rey marcou así o seu segundo gol esta tarde, undécimo no que vai de liga. (captura: wwwcrtvg.es)

Juan Antonio, cuarta semana pescando, pillou con palangre un peixe despistado. Ceder coa testa un balón ao medio da área é mortal de necesidade se o punta rival anda avisado. E o sevillano avisa. Pablo Rey marcou en dúas das súas facetas favoritas. Sondeou con decisión e habilidade á nubosa defensa local facéndose sitio na frontal entre pernas e terróns para tirar cando lle pareceu oportuno pegadiño ao pau dereito, lonxe do alcance do luso Rui Santos. E debuxou unha colosal curva normal sobre o meta carballiñés que a asinaría Laplace-Gauss con estilográfica especial para a ocasión. Diego Seoane, lateral dereito e o que el queira, completou unha tarde aparentemente tranquila, sinxela e doada facendo o seu terceiro gol particular na presente liga. 
O Arenteiro? Gustoume Róber, e tamén Hugo que, din, vai marchar a América. Pero máis me gustou ver debutar co Racing a Borja Pita. Os seus primeiros once minutos co primeiro equipo ogallá non sexan os únicos. É obvio que coas fichaxes que haberá que facer no mercado invernal a marxe para os canteiráns será menor (ou non). Mais están aí os de Manel para mantérmonos na División de Honra e para axudar aos de Larraz cando se necesite.
Suma e segue e que a festa non pare. Que colla medo o Bergantiños, que ande con ollo o Barco, que non se fíe o Compostela, que se mentalice a UD Ourense: O Racing de Larraz está aquí. E para quedar.

domingo, 2 de decembro de 2018

A CATRO DO LÍDER

O Marcador de FERROL É RACING.

O Racing de Ferrol máis preto do Bergantiños. A súa xeira triunfante non para e non queremos que o faga. O cambio de hora por non chamar a Pepe Gotera y Otilio para arranxar a tempo a desfeita eléctrica de A Malata afectou pouco aos de Emilio Larraz. Están enchufados. O rival, Choco de Redondela, 67 anos de historia contémplano, tampouco afectou. A súa fraxilidade futbolística apenas fixo imaxinar outra cousa que unha vitoria ferrolá. Iso non quita que o mediodía foi discreto sobre a herba. Vistoso só en momentos contados. Aburrido en moito máis que momentos. Mais sempre cun denominador común. A seguridade e a confianza que teñen, e inspiran, os de verde botella nas últimas semanas. Ganar é o que ten.
Iso si. No Racing seguen os mesmos problemas do principio, agora sombreados pola firmeza defensiva global e a capacidade para ser perigosos de verdade nas áreas contrarias. Non temos quen organice o fútbol no centro do campo. Aí existe un baleiro. Teñen que ser os defensas os que, prolongando as posesións, o fagan. Pau Bosch, retornado ás súas orixes, con envíos intencionados ao extremo Joselu ou ao terrace formado polo impoñente Diego Seoane e o irregular Adrián Armental. O canario Borja ou o hispalense Carlos García seguen sen pasar da intención. A lenda viva Pablo Rey estivo grisácea hoxe (nada grave nin significativo). 
Larraz decátase de todo iso e sabe que a solución é xogar máis por fóra. O concurso de Diego Seoane convida ao optimismo. Que dicir de Marcos Álvarez.
Seoane vive o seu mellor momento dende que chegou a Ferrol. É un dos casos de futbolistas que, necesariamente, teñen que marcar diferenzas nesta categoría. O ourensán copou a banda dereita, mesmo estorbáballe Adrián por momentos. O de Ribeira tendía a retroceder a súa posición, e non lle deixaba, ás veces, espazo vital ao lateral das Burgas para subir. Seoane tivo proxección, circulación, pase e tiro. Ora defendía, moi atento, ora estaba en tarefas executivas. E tras o tanto inválido (que non anulado) de Joselu por orsay agarrou un balón e colouno pola escadra redondelá. Iso foi o mellor dun primeiro tempo máis ben soso.
No Choco gustoume o veterano saber estar de Comís. Sempre con sinxela e eficiente visión da xogada, sen errar no pase e axudando ao seu equipo a tecer e avanzar. Futbolista da vella escola. Traballador, metido na tarefa. Xogador de equipo con certos galóns. Mais o Choco se amosou moi defensivo e chato nos metros finais. Ensinou poucos dentes, e ademais está Diego Rivas baixo os paus. O naronés fixo un dos seus paradóns. Deses que empezan a ser marca da casa.
O segundo tempo, tras dez minutos iniciais con certa voltaxe, acabou correndo o risco de morrer de aburrimento. O Racing podía pero non quería demasiado e o Choco nin podía nin sabía. A sesión vermú enfriábase. E entón chegou a barafunda na área na que Juan Antonio marcou o segundo. Ou Jacobo en propia porta, segundo a acta. Ou quen sexa. O sevillano dedicoullelo con xesto aos afeccionados do fondo sur. Obrigados! Aí terminou realmente un encontro sen moito cartel, prato de menú barato que esmorecía, cun Racing non todo o ambicioso que quixéramos (pero controlador do cotarro en todo momento) e un Choco con pouca tinta. Co 2 a 0 saeu Marcos para darlle vida ao extremo esquerdo e inaugurar unha nova fase. Pero o Racing só cobrou uns minutos de intensidade. Inercia, máis que outra cousa. Un tanto atropelados, preñados de seguridade na vitoria, pero sen precisión. Dominabamos, pero non había moita salsa. O tempo pasaba entre silencios e sensación de que A Malata se lle fai longa, grande e dura a certo tipo de equipos.
Non fomos conservadores, mais si un pouco reservados. Houbo ocasións para Joselu, por exemplo. O de Palmeira mesmo fixo dous regates de bandeira para deleite dos fans. Pero o Racing non tivo o feeling suficiente para asoballar e traducilo nun marcador avultado. Estamos acostumándonos mal. Houbo precipitación e falla de puntería a partes iguais. Era partido para golear, con perdón do cadro de Redondela. Pero o importante foi o balance: cuarta vitoria seguida, oitava xornada sen perder, vinte puntos de vinte e catro posíbeis...
Despois do choco con patacas matinal, toca agora polbo de secano no Carballiño. Que lles aproveite.

domingo, 25 de novembro de 2018

GREEN SUNDAY

O Marcador de FERROL É RACING.

Nin Black Friday nin SOS Chiringuitos... Green Sunday. Yeah. Así foi este domingo para un Racing de Ferrol instalado no mellor momento da liga, apuntándose a Ganar e Puntos, o concurso de moda que fai as delicias dos nenos e das nenas.
O equipo de Emilio Larraz todavía non ten a escritura da casa que agora ocupa na zona FA3. Barco e UD Ourense teñen un partido menos e poderian superar aos nosos na táboa. Así que estamos de visita. Porén, todo iso ten menos importancia a estas alturas e cos argumentos que vamos presentando. O Racing gana, que é o que toca. E, como consecuencia, sobe. Crece. E xa está bicando o segundo posto. Iso si, o líder Bergantiños segue ao seu. Vencer. Pola mínima. Pero vencer. Que é infinitivo.
Boiro é outra desas vilas galegas que viven o fútbol. A xente vai a Barraña porque si, porque é o equipo do pobo. E punto. Ogallá fose así en todos os sitios. Algo se move para revitalizar o fútbol non profesional, para que callen na xente lemas como o que di Apoia ao equipo da túa cidade. Ou quizais non se move nada e a xente está saturada do de sempre e redescobre o que ten máis preto, o que lle representa de verdade.
O Racing nunca vencera en toda a beira norte da ría de Arousa (porque tampouco o fixo na Pobra do Caramiñal, cando xogou aló polos oitenta co Puebla) e hoxe tiña o reto enriba da mesa. Darlle continuidade ao camiño emprendido (que non pode ter volta atrás) e, de paso, esnaquizar a historia. Pois esnaquizada quedou.
Voltou Pau Bosch, quedou no banco Diego Seoane, entrou Borja... Pero neste equipo os cambios son mínimos. Plantel curto non deixa moitos movementos. Plantel curto só exixe endogamia. Todos a unha. E unha para todos. O importante é que o rendemento siga na liña do último mes, vaia a máis, se proxecte, e o reflictan os taboleiros de marcas e os electrónicos.
O Boiro deu que falar no primeiro tempo. Chegou á nosa área e gozou de ocasións. Como a do seu presidente, o sempiterno Changui, no 26'. Vaselina con marchamo ante un Diego Rivas que baixou a trabe coa mente para que a pelota voase ben arriba. Ou a de Lezcano no 30', que o gardameta naronés sacou cando a escuadra pedía o comodín do público.
O Racing ganou solidez defensiva global e do medio do campo para adiante hai menos improvisación. A xente está máis metida nas faenas e iso é o máis notábel. Os verdes aprenderon a aguantar, e a conectarse. Creo que foi Pau Bosch o que dixo esta semana que non está de acordo coa idea de que a este Racing lle falta fútbol. Eu creo que si lle falta. O que pasa é que agora sintetiza e comete menos erros. Xoga con maior sentido de grupo. Non é un equipo brillante pero si é cada vez máis difícil de desartellar para os rivais. E se as individualidades ven serenidade e bos alimentos aparecen con letalidade. Como Pablo Rey, que foi protagonista. Marcou pouco antes do descanso e tirou á papeleira os proxectos e as labouras dos boirenses.
A choiva diluiu ao equipo barbanzán cando, pouco tempo despois da reanudación, mirou o segundo cartón amarelo Carlos Romero. Mentras, Larraz dera entrada a Diego Seoane por un Pau Bosch con molestias para restituír a liña defensiva habitual. E con Joel e despois Carlos García o Racing fabricou muros invisíbeis para o ollo humano, poñendo en chinés a captura do balón para os de casa. Instaurou o equipo verde botella unha silente barreira de ferro e pedra nos espazos clave, un armónico control sen demasiadas concesións a un equipo ferido mentras o líquido elemento humedecía Barraña e o marcador era curto pero sen risco. 
Co escenario así configurado apareceron os practicantes para inxectar coas súas xiringas as doses que lle desen unha morte prácida ao partido. Pablo Rey fixo o segundo gol xestionando un centro de Adrián Armental. E Juan Antonio terminou o que se daba emulándose a si mesmo o outro día nunha contra con final feliz para acadar o seu terceiro gol en dúas xornadas. Pablo Rey pichichea a Terceira galega e queda a once tantos do histórico Pazolo. E o sevillano está a un de Joselu na presente sesión ligueira.
Que podemos dicir? Que isto é o que desexabamos e o que non queremos que teña fin. Hai moitos retos por diante. Nada é doado. A Terceira pode ser confortábel pero tamén o contrario cando menos o esperas. Pero conforme a traxectoria tome corpo coa proa sinalando sen obxeccións á FA3 e mesmo ao liderado, o club terá que dar o paso oportuno para ampliar a familia no vestiario, con reforzos que axuden a unha segunda volta máis forte e tendida. Porque o imos necesitar.
Moitos pensan que de aquí ao remate da primeira volta todo será coser e cantar. Mellor ir xornada a xornada e pensar agora no redondelán Choco. Que ten boa tinta.

Ficha do partido por acta arbitral.

domingo, 18 de novembro de 2018

A INTENSIDADE TODO O PODE

O Marcador de FERROL É RACING.

Triunfo de prestixio para confirmar credenciais. O equipo do curto plantel, o Racing de Ferrol, soubo ir de menos a máis nun partido que se presentaba cheo de alicientes. Colarse en postos da zona FA3 superando a un dos fortes neste primeiro terzo ligueiro, o Barco; seguir sendo o máximo goleador como local; e impoñerse o hábito de ganar para estar arriba dunha vez por todas.
O primeiro tempo foi frouxo. Vemos un Racing tirando a plano, horizontal e tocador. Metido no partido, si, mesmo con relativa profundidade, pero practicando pases imprecisos, desmedidos. O equipo valdeorrés (que visitaba A Malata por primeira vez na súa historia) non deslumbrou pero defendía bastante ben e sen alteracións sensíbeis. Nunha falta David Álvarez (o mellor do Barco) disparou, o balón petou nun xogador verde e acabou no fondo da rede. Pois que ben. O Racing descentrouse un chisco con ese accidente e os de Manuel Pérez ganaron certas confianzas ofensivas, pasando a disfrutar de manexos da pelota e territorio que eran un primor. No descanso, sensacións grisáceas pero confianza no segundo tempo porque o Racing xa sabe de que vai isto.
Nel, verdes e vermellos alternaron iniciativas, e o equipo arbitral meteduras de pata. Nada grave, pero o suficientemente notábel como para alporizar á bancada, algo que non pasaba en moito tempo. Só había faltas a prol do Barco. De maneira tardía apareceron a favor do Racing por aquelo de despistar. Mal González Sobrado na aplicación da lei da vantaxe e precariamente auxiliado. A ver se nos centramos, señores árbitros da Terceira galega!
Ao Racing facíalle falta unha epidemia de velocidade de cruceiro para solucionar o accidente. Desgastar ao rival con argumentos poderosos. Dar caña de verdade. A fórmula estivo en Marcos Álvarez. O "torpedo" de Ortigueira revolucionou, como tantas veces, a banda esquerda (e logo a dereita), contaxiou aos seus compañeiros e levantou á afección. As súas rápidas e precisas penetracións con centros con premio albiscaban alegrías na procura do empate. O Racing crecía na área forasteira. O Barco disolvíase por momentos ante tanta acometida. 
O empate non tardou nada en chegar. Foi Juan Antonio, que até ese momento non estivera moi atinado, o autor das táboas rematando coa testa no segundo pau un centro de Villarejo. O partido pasou entón a cobrar unha tensión, unha emoción e un ritmo formidábeis. Tintes e etiquetas de partidazo de Cuarta por momentos. Diversión. O de menos era estarmos empatados. O partido tiña vida. Por que non é así sempre? O Racing inxectoulle electricidade da boa á contenda e o Barco desinflábase. Nove minutos despois do tanto do sevillano marcaba Joselu o que poñía por diante aos nosos. Un gol de killer da área, en situación moi complicada, case sen ángulo, tras un rebote defensivo. A Malata saltou polo aire co tanto do de Palmeira.
Juan Antonio, que non vía porta nin escribía moitas páxinas de gloria ultimamente, volvía a marcar en pleno festival de fútbol directo a tempo corrido. Dous goles para alivio do punta andaluz que, ogallá, inicie unha liña feliz a partir de agora. Puido haber algún máis para engordar un marcador xusto e traballado.
En suma, moi ben o Racing dende a entrada de Marcos, poñendo en evidencia que con intensidade, con agresividade, con ambición podemos ser un equipo case invencíbel na presente liga. Porque esa é a receta estrela. Pedimos esa posta en escena máis minutos. Fútbol con ritmo e con emoción. Eu xa llo pedín a maese Villarejo no Twitter.
En Boiro a seguir intensificando. Que será xerundio.

Ficha do partido por acta arbitral.

domingo, 11 de novembro de 2018

TRIUNFO DE CONFORT

O Marcador de FERROL É RACING.

Vitoria do Racing de Ferrol cómoda, xusta e clara a domicilio. Tocaba e agardábamola. Dende febreiro de 2016 non ganaba fóra de casa un partido o equipo ártabro por 0 a 3 e dende maio do ano pasado non o facía por tres goles de diferencia. No impresionante corredor empresarial do Porriño, un dos encraves da fecunda área industrial de Vigo, o equipo verde repetiu os argumentos e os protagonistas de partidos precedentes sen cambiar o convenio laboral. Moi ben Joel no centro do campo. Activo, goleador e repartidor Joselu. Líder e tamén anotador Pablo Rey, que deu un paso máis cara ao soño de desbancar ao gran Pazolo. O Racing impuxo credenciais e sacou tallada ás carencias locais. 
O catalán Pau Bosch mirou o quinto cartón e será baixa para o choque contra o poderoso Barco, último óso de importancia -con permiso dos demais, sobre todo do Laracha- antes da fin de ano.
O Porriño Industrial, que pasa agora a ser pechaportelos, era un rival propicio para ganar con dimensión e explorar opcións de estar arriba. O cadro azul é o menos goleador do Grupo e só leva un triunfo en doce tiradas. E o Racing non fallou. Cinco xornadas sen perder e cun só gol encaixado nelas informan dunha solidez defensiva global. Necesaria, sen dúbida, para que o demais funcione mellor. Niso si houbo melloría. Resultados cantan. Outra cousa é o de sempre: plantel curto, máis creación, etc. Pero isto vai por puntos e para sumar moitos hai que ganar. Pedíamos hábito de vitorias semana si semana tamén.
Os goles de Joselu e Pablo Rey nos primeiros minutos de cada tempo foron autopista sen peaxe para o triunfo sobre o irregular céspede porriñés. O de Ribeira xestionando un córner botado polo loiro capitán. E éste recibindo unha deixada de Juan Antonio a centro de Joselu. Como Adrián Armental, que fixo diana por primeira vez nesta liga. Diante un Porriño loitador, que tivo ocasións para marcar, e non poucas. Pero topou cun Diego Rivas atinado e un Catú en liña ascendente. Atento e providencial. 
O Racing cumpriu no sur de Galicia. Se somos un "barco" veremos se non caemos o domingo polo valdeorrés. Que non é barco naval, senón barranco, porque iso significa o topónimo da vila ourensá. Confiamos noutro triunfo ante un dos "galiños" deste outono. Sen caer por ningunha engroba.

Ficha do partido por acta arbitral.

domingo, 4 de novembro de 2018

XA SABEMOS

O Marcador de FERROL É RACING.

O Racing de Ferrol non puido esnaquizar a condición de invicta da U.D. Ourense nun partido mollado e emocionante. Pasou a serie de confrontacións cos "galos" da táboa e o balance non é malo. Comezou con inxusto empate ante o Compostela. Seguiu con saborosas vitorias ante Arosa e Bergantiños. E rematou coas táboas desta tarde en A Malata. Total, seguimos nas cercanías da zona FA3 sen acabar de entrar nela. Tempo haberá.
Conforme pasan estes primeiros partidos da presente liga, xa once, vamos tendo claro o que ten o Racing e o que lle falta. Ganou en sentido de equipo. En doses colectivas de entrega. En reconstrución defensiva. Pero faltan detalles importantes para sermos ese equipo ganador e campión que queremos. Hoxe veuse con claridade.
O Racing xoga sen centro do campo e sen extremos. Fáltanlle fútbol, tempo e sitio para construír. Na media o control é visual, con capataces, e a presión é só presencial. Meter o pé segue a ser unha asignatura pendente. Gana a retagarda, ben axudada polo incansábel Pau Bosch. Joel necesita máis balón, e asociarse con alguén. Non hai fútbol. Ninguén dá por esa zona un pase con poderío nin asume a dirección de escena, obrigando aos defensas (Catú mellorou moito, Garrido segue moi lento) a sacar a pelota ao chou na procura das botas de Joselu ou a cabeza de Juan Antonio. Ou tocala e tocala de esquerda a dereita a ver se o rival se durme e erra xa que ninguén de nós se desmarca. Cando Pablo Rey ve que o motor non arrinca acode presto a recibir e pasar, a iniciar, a darlle ao fósforo, pero logo falla o segundo capítulo: sen Marcos (e hoxe regresou por fin), e cun Carlos García e un Adrián Armental sen asuncións, frescuras e velocidades axeitadas, o equipo non invade o campo contrario para buscar o remate. Se ti non vas nin convidas, eu non vou. Referencias? Modelos? Líderes? Con todo iso o  equipo pode ter longas posesións, pero faise espeso, tardío. Anódino.
A intensidade apareceu no 2º tempo, certamente, porque o tanto de Hugo García (vaia cantada) meteu presa aos de Emilio Larraz. Pero nos costa moito dominar, marcar territorio. O empuxe do período final foi máis polo corazón. E iso válenos. Intentouse coas armas de que dispoñemos. Mais non houbo tino. En vinte minutos non podemos esperar sorte porque si. A constancia dá máis marxe.
A U.D. Ourense non me quitará o sono esta noite. Pero está claro por que lle vai tan ben neste o seu debut na Terceira División do fútbol español. Pelexa. Nesta categoría o que prima é o que noutras está por debaixo do primordial. Aquí gana o físico. Para rematar de cabeza hai que facelo co corpo, non coa intención. Para mover o balón hai que moverse un primeiro. Para dar un pase hai que mirar e usar a perna. Os ourensáns apostaron pola ultradefensa e, para min, teñen a mellor do Grupo 1º. Sacan grupo parlamentario alí onde se presenten seguro. Así se explica que leven só catro goles recibidos en once xornadas.
Gustoume a colocación inicial dos de Fernando Currás. O seu sentido do espazo, do territorio. O seu repregamento. Os xogadores exteriores ben abertos pero sempre dispostos a axudar ao interior cando Joselu ía polo balón ou Juan Antonio incordiaba nas disputas áereas. Se hai que defender nun campo grande hai que ser grandes defendendo. No espazo e no tempo. E ocupar ese terreo con ideas e con insistencia. Sufriron moito os ourensáns a raíz do gol de Diego Seoane. Moitísimo. Pero o fixeron como cosacos.
Puido ganar o Racing. Pero fomos un puro barullo cando tocaba sintetizar e tardamos moito en decidir que facer. Eliximos mal ás veces. Ese pase atrás, ese recorte de menos... Así é o fútbol nos minutos de emoción. Metemos medo aos vermellos, que empezaron a perder tempo dende pouco despois do empate. Lográmolo a base de metérmonos no seu campo. Iso é clave para dominar de verdade un partido.
Partido entretido de pura Terceira, fozando os 22 na húmida herba baixo unha choiva feble pero case incesante. Dúas afeccións que se vían as facianas por vez primeira. A nosa co repertorio habitual. A vermella, no fondo norte, cunha única palabra de alento: Ourense. Para que enlearse con poesía? Auga baixo a luz artificial do outono e patios de colexio alternando con pezas que demostraron as calidades agachadas duns e doutros. Impaciencia contra reserva. Na defensa visitante hai un par de elementos moi bos.
Nós andivemos moi romos arriba (Joselu e Juan Antonio estiveron moi grises), Adrián Armental entrou fresco pero sen correr o suficiente polos balóns e Marcos probouse polo lado esquerdo deixando o seu selo, pero, polo momento, a baixa intensidade. 
En suma, un punto para ti que nunca é malo ante un equipo difícil de golear e, polo de agora, de derrotar. No Porriño, máis.

Ficha do partido por acta arbitral.

domingo, 28 de outubro de 2018

COA CHOIVA AGROMA O VERDE

O Marcador Electrónico de FERROL É RACING.

O Racing de Ferrol semella estar atopando a curva normal. Viña o líder invicto, Bergantiños de Carballo, pero a choiva, abondante, e o frío, hiperbóreo, deixaron enxoito ao cadro de José Miguel Figueira. Os verdes, sen alucinar, foron superiores e o seu triunfo é indiscutíbel. Como indiscutíbel é que o nivel arbitral da Terceira galega deixa un pouco que desexar... Miña nai o de onte! Dende aquí pedimos que se poñan as pilas os colexiados. Por favor.
No primeiro tempo deste Racing-Bergantiños o líquido elemento refrescou as ideas dos de Emilio Larraz, consistentes en ter a pelota, xogar o máis lonxe posíbel da área propia e poñer empeño na procura do gol. Insistencia construtiva, non exenta de imprecisións diante un rival defensivo e nada espectacular. O técnico aragonés apostou unha vez máis por Joel e Pau Bosch como cabaleiros andantes na defensa da defensa, mentras Pablo Rey se vía axudado por Diego Seoane cos seus movementos polo exterior e Carlos García seguía practicando na outra banda. Juan Antonio puxo cabeza de referencia e Joselu erguía as mans pedindo a pelota e pelexaba con nubes de rivais nas proximidades da área interpretando pases pouco precisos. Ao Racing faltoulle medición nos pases e un pouco de acompañamento e de meter o pé; pero tivo bastante control, atencións ao xogo e notoria sensación de seguridade. Vai ganando en confianza colectiva.
Tanta choiva caída entre as seis e as sete menos cuarto fixo un partido esvaradío, disputado, exposto a sorpresas. O Racing mandaba máis e o Bergantiños dos ex verdes Borja Facal, Steve Conselleiro Ekedi e Roberto Baleato (éste último non entrou no partido) apelaba ao perigo corporal e situacional de Rubén Rivera, que intentaba sacar tallada ás lentitudes e despistes (ultimamente menos habituais) de homes como Garrido e Catú. É xusto recoñecer que o santiagués o fixo ben, especialmente no corte, na anticipación. Garrido enleouse ás veces, e se lle puxese un chisco máis de rapidez á hora de sacar, tirar, lanzar ou pasar, todo iría mellor. Menos mal que Pau Bosch salva os mobles e imprime estamento ao traballo defensivo. E que Joel complementa esa tarefa dándolle sentido elemental pero eficiente saída ao balón nos momentos de dúbida. Sigo pensando, iso si, que este Racing necesita un centrocampista que dirixa o tráfico. Un Borja Domínguez, un Dani Rodríguez, un Iago Iglesias. Vale, quedou claro.
Non obstante, insisto, o primeiro tempo foi moi verde e pouco vermello. E o camiño cara á vitoria empezaba do xeito máis inesperado. Pablo Rey tira unha falta ao moneco pero o moneco non agarra a pelota e esta se mete na portería. Que parvada! Así foi o primeiro gol, que achega un pouco máis ao loiro capitán ao récord de Pazolo
Houbo réplica carballesa, amosando destellos de talento. E perigo. Cinco minutos despois do gol Cano case establece o empate, pero Diego Rivas fixo de porteiro de balonmán, de fútbol sala e de fútbol association a un tempo para impedilo. Soberbio o naronés!
No segundo tempo miramos a xogaba máis bonita e alegre da glacial tarde. A do segundo tanto. Permítanme que me recree nela. Fai un saque de banda Diego Seoane á media altura da banda dereita segundo atacaba o Racing. Acode Pablo Rey como un cervo feliz a tocala con intención cara á esquina, onde estaba listo para progresar coa pelota o sevillano Carlos García, que centrou á área pequena. O outro sevillano, Juan Antonio, deixouna pasar no primeiro pau e no segundo, libre como o vento, ultima o Maese Villarejo á rede. Así dá gusto.
Neste segundo período a choiva non fixo acto de presenza e mesmo o aire calmou, co que o frío foi máis soportábel para o ser humano. Traducido ao partido foi como se éste se pousase definitivamente, cun Bergantiños sen moitas ideas (se o líder da Terceira é así, podemos ter esperanza aínda de sermos campións) e un Racing cómodo nos metros traseiros e denodado á contra, con espazos e variadas opcións para ampliar a renda. Faltou precisión e acerto nas decisións. Tivérona Joselu e tamén Juan Antonio, así a todo. Pero os minutos pasaban sen sufrimentos, sen choiva, sen medo. Sen a tensión dun partido contra o primeiro da táboa. Só o árbitro daba vida ao partido pitando en diferentes idiomas a uns e a outros. Se as faltas as cometían os carballeses, rasca e premio. Se as cometían os ferroláns era cartón. Acabou por alporizar un chisco á afección, e mesmo David De Navas, segundo adestrador e preparador dos gardametas, recibiu un amarelo por protestar.
O triunfo ferrolán foi sinxelo. Así como soa. Sen complexos. O Racing foi un equipo menos atropelado, máis centrado e con personalidade. Non temeu nunca ao pijus invictus Bergantiños. Traballou con humildade para ganar o partido. Con discontinuidades, pero con intelixencia. Sen fútbol brillante, pero eficaz. Con consciencia. Non debemos de esquecer que isto é Cuarta e que o principal esta temporada é ganar, ganar e ganar. Como digo sempre, se perdes que sexa dándoo todo. Se ganas que sexa merecéndoo. E se non o mereces, mellor aínda. Pero onte a misión de pararlle os pes ao líder quedou cumprida. Sacarlle tres puntos na táboa e aproveitar o empate habido no UD Ourense-Arosa, que nos sitúa moi preto da zona importante. Todo iso contribuirá a descargar desconfianzas, fortalecer a moral e aminorar os defectos.

Ficha do partido por acta arbitral.

domingo, 21 de outubro de 2018

POR FIN, VITORIA FÓRA DE CASA!

O Marcador de FERROL É RACING.

Case non o cremos. O Racing de Ferrol ganou lonxe d`A Malata. Dende que o 24 de setembro de 2017 vencera en Guixuelo non volvera a facelo como visitante en partido oficial algún. O lugar, o momento e o rival foron idóneos para que o equipo de Emilio Larraz siga prosperando. 
Escenario, histórico. A Lomba viu partidos de Segunda co Arosa hai moito tempo (xunto á Malata é o único campo que o fixo cun equipo existente na actualidade) e vive o fútbol como poucos sitios na Galicia non estelar. A xente de Vilagarcía está cos seus e así debera de ser en todas partes. Ese campo merece máis que Terceira.
Momento, propicio. Isto era ganar ou empezar a mirar o primeiro posto co telescopio e o cuarto con dor de moas. O Bergantiños, que rinde visita a vindeira fin de semana, está imparábel. A liga aínda ten moito que dar. Pero non ganar é quedar atrás.
Rival, o Arosa. Un dos principais desta liga 2018/19, dirixido por un dos grandes, Rafa Sáez. Equipo con coraxe, con ideas e con algúns dos mellores futbolistas desta Terceira galega.
A trazos grosos podemos dicir que o choque tivo dúas facianas. Un primeiro tempo máis ben aburrido, no que os dous equipos xogaron á prudencia. E un segundo no que a película se foi decantando para o Racing por empuxes a tempo parcial e por desgaste notábel nalgunhas das pezas claves (Javi Nogueira, Mauri, Cristóbal Juncal) do bo rival de turno.
No primeiro tempo faltoulle ao Racing ritmo, pase e creación no centro do campo. O rapaz Joel foi de menos a máis, dándolle relativo sentido á circulación. Pero os balóns chegaban arriba como globos escapados dunha feira en día ventoso. Faltounos presenza, presión e velocidade preto da área rival. Tamén forza para tirar. Branco-vermellos e verdes tiraron de fútbol aéreo, despexes e escasas posesións con argumentos. O fútbol era gris. Mellor o Arosa na amplitude, cun traballo polo lado esquerdo boísimo. Terminaba máis e mellor as construcións ofensivas, aínda que con escaso balance. Tanteando ao Racing vivía ben. Xa chegaría o momento.
Frouxo o Racing nos metros concluíntes por falta de incorporación e mobilidade. Pero sen escorrer a compostura. Carlos García fixo probas no polígono de tiro. Por fóra, inéditos. O empate sen goles ao descanso era lóxico.
No segundo tempo a entrada de Pablo Rey por un romo Adrián Armental baixou á terra tanto aire. O Arosa notou o elemento verde máis perto dos seus dominios e pasou a defender sacando balóns longos á contra. Diego Seoane volveu a rematar un balón ao pau e xa leva tres en dúas xornadas. Algunha vez entraralle algún. Joselu intentaba instaurar o medo na área pero os barullos non terminaban de resolverse satisfactoriamente. O Arosa sempre era perigoso cando atacaba, porque nin o Racing deu un baño nin o equipo local se atopaba cómodo. Mais a nosa retagarda foi superada varias veces coa rapidez e a coraxe de homes como Julio Rey, Chiqui ou Javi Nogueira. Aí seguimos sacando suspenso. Hai que meter máis o pé, poñer atención, anticipar.
A base de insistir, de coller o punto nos minutos nos que a ofensiva ferrolá tiña demarcación propia; restaba agardar polo erro defensivo que resolvese o partido. Porque así ía terminar esta longametraxe do regreso verde a Vilagarcía vinte e catro anos despois. Nun centro dende o lado dereito que Catú cabeceou na área para o sitio de Joselu e que o de Ribeira non fallou ante Manu para romper as táboas. Final case inesperado. E feliz.
Foron tres puntos de última hora moi importantes ante un rival directo para cargar as baterías de cara ao compromiso co brutal Bergantiños. Outra proba de lume en pleno maratón cos de arriba.

Ficha do partido por acta arbitral.

domingo, 14 de outubro de 2018

O RACING MERECEU MÁIS NUN ENCONTRO INTENSO

O Marcador de FERROL É RACING.

A motivación pola visita dun dos fortes do que vai de liga no grupo galego da Terceira División, o Compostela, tiña que notarse, si ou si, nos de Emilio Larraz. Non quedaba outra. A pesar de contar con baixas sensíbeis (Pablo Rey, Marcos Álvarez) e cun plantel cuantitativamente precario; o Racing de Ferrol tiña que ofrecer outra faciana ante os seus afeccionados. Foi así. O Racing estivo máis enteiro, máis entregado colectivamente, coleccionou ocasións de gol e prendeu unha luz de esperanza de cara ao futuro inmediato. O empate non foi bo clasificatoriamente, pois estamos máis lonxe do cuarto posto que a semana pasada e xa a dez puntos do imparábel Bergantiños, que lle ganou ao Arosa no duelo entre os dous primeiros da táboa. Pero hoxe non ollamos a ese Racing perdido, desnortado, tibio doutras veces. Quédalle moito ao cadro verde para ser ese equipo de arriba de anhelamos. Pero coa imaxe desta tarde quédalle menos.
O encontro tivo de todo. Ou de case todo, porque faltaron os goles. Ambiente de superior categoría coas bandas sonoras de Diablos Verdes e Fendetestas -que foron a Ferrol e voltaron a Santiago escoltados pola policía, para iso están os cartos dos contribuíntes- atronando n`A Malata con intensos cánticos (e innecesarios insultos); tres balóns aos paus por parte dos ferroláns (un de Joselu e dous de Diego Seoane, que fixo o mellor partido que lle lembro dende que está no Racing); un bobo penalti a prol do Compostela detido por Diego Rivas; posíbeis penaltis na área compostelá (para min un deles bastante claro); e unha arbitraxe que non estivo á altura do partido e mesmo deixou a todo o mundo co mel nos beizos cando decretou a conclusión logo dunha curtísima prolongación. 
Resultou ese partido esperado entre dous grandes que queren estar arriba. O Racing, cuestionado e necesitado de puntos e o Compostela, que ultimamente non anda sobrado pese ao bo comezo de competición. No Racing melloraron a actitude e a intelixencia colectiva. Nada de agasallar ao rival con alegrías, grandes despistes ou posesións longas. Houboos, pero menos. Tocaba nun cartel como o de hoxe.
Desta volta Larraz puxo a Carlos García e Joel no medio, con Pau Bosch axudando diante da retagarda e Sanmartín como media punta. Joselu houbo de facer de falso extremo zurdo (como tantas veces), pediu o balón, non sempre o recibiu en tempo e forma, pero dispuxo dunha ocasión excelente no 1º tempo. O seu tiro petou no pau. No 2º período outro disparo seu sacouno Lorenzo cando se colaba. 
Agradoume a combatividade de Joel. O ferrolán sacou raza e mesmo deu prestixio á parte central do equipo. Pelexou ben e estivo atento a eses balóns perdidos ou accesíbeis que senta ben pillalos ou cortalos. A Carlos García vino un pouco lento nos movementos e no pase. O sevillano desprega un fútbol livián, ás veces pensativo ou a cámara lenta. Necesita máis rapidez de decisión. Pau Bosch traballou nos barnices defensivos, nos balóns de enlace, na protección da retagarda, e acompañou na aventura ofensiva cando o reloxo corría demasiado e a tarde declinaba con tonos rosados. E Diego Seoane... O mellor. O ourensán tivo luz propia nas súas escapadas de fin de semana cara arriba. Non lle acompañou a sorte nos dous remates coa testa que estrelou nos paus. Pero estivo aí, andivo expeditivo, atreveuse como extremo dereito dobrando a un incompleto Adrián Armental e deulle presenza e mesmo intensidade á construcción ofensiva do equipo nos minutos de aceleración cara á porta visitante.
O Compostela deixou mostras da súa calidade, pero en contados momentos. Cría que A Malata sería unha bicoca. Pero non. A meirande parte do encontro foi manexada por un Racing centrado na empresa de ganar, precipitado tamén por momentos, e que encerrou aos picheleiros na súa área sen opcións non poucas fases do match. Os de Yago Iglesias estiveron luminosos na ocasión de Saro, logo dunha exposición de paredes e pases precisos fronte á área ferrolá. Iso chegando ao descanso. E logo, no 2º tempo, no pase do ex verde Remeseiro a Josiño, que terminou na rede, mais en fóra e xogo. Na acción do penalti a outro ex racinguista, Brais, houbo pasividade defensiva pola nosa parte e Catú picou. Pero Diego Rivas estivo colosal coa súa man. O seu paradón foi celebrado pola afección verde como se fose un gol a favor.
O partido mantivo case sempre a emoción esperada neste tipo de partidos. Durante hora e media esquecimos que militamos na cuarta categoría. Había un ritmo distinto, unha entrega mutua diferente. Rivalidade caldeada dende a bancada e transcendencia cara á clasificación. Moitos ollos postos nos 22. O cero a cero deixaba aberta a tenda como un bending
Haberá quen diga que o empate é xusto. Pero, a verdade, se houbo un equipo acredor ao triunfo ese foi o Racing. Dedicoulle máis tempo a ese obxectivo e levou máis perigo á meta de Lorenzo. Foi un Racing con aspecto normalizado. O empate case foi un accidente, máis que o reflexo dunhas carencias (que segue a ter, ollo). Choque de trens nun entretido partido. Punto que sabe a pouco pero di moito dese Racing que desexamos con loucura ver esta temporada. Toca seguir traballando. E moito. Pero as sensacións tras o partido desta tarde nos conceden un pouco de optimismo. Falta plantel, certas baixas nótanse, hai que mellorar moito... Pero por riba do resultado, que non foi bo, así si, Racing.

Ficha do partido por acta arbitral.

domingo, 7 de outubro de 2018

GROTESCA DERROTA NO LUGAR DE PAIOSACO

O Marcador de FERROL É RACING.

Derrota en Paiosaco... Eu négome a crer que o Racing de Ferrol fará moito máis do que está a facer se non empezan a darse pequenos golpes de temón. Se non aumenta a actitude con ultimato. Se non se xoga máis ao ataque e menos a defender. Se non se ficha (con cabeza, por descontado). Porque a fe move ou pode mover montañas pero non gana partidos. Gánase con planificación, calidade, compromiso e sacrificio. Perder no lugar de Paiosaco, parroquia rural de Lestón, no concello d`A Laracha non é que sexa humillante nin escandaloso. É grotesco. É dicir, dá risa. E non queremos que o Racing, 99 anos e dous días ás súas costas, provoque risas na cuarta categoría. Non sei se ese é o mesmo sentimento dos que sentan no palco dende finais do século pasado ou pasean, tamén dende a centuria pasada, polas dependencias do club. Imaxino que si. A ninguén lle agrada esta situación.
Todo o mundo pode dicir o que lle pete. Mais non hai excusa. Ou eres un equipo aspirante, aínda que esteas "en construción", ou eres un conxunto mediocre. Ou transmites ou non transmites. E non pasa nada. Tomar as cousas con calma non é malo. Asumir tempos de transición non é negativo. Todo proxecto leva tempo. Podemos prantexar isto a tres-catro anos. Ou a seis-sete. Tempo máis que suficiente para fabricar un equipo campión que vaia logo como un foguete cara á Segunda División, e quen sabe se máis aló. Pero non vendamos que este Racing é o equipo a bater. Que moi cedo ganará máis e xogará mellor. Que o obxectivo é o ascenso. Por favor. A 7 de outubro de 2018 non estamos preparados, non temos argumentos, non estamos a facer ben case nada. Todo, dende o labor dos metódicos Carlos Mouriz e Emilio Larraz até o dos recollepelotas, pasando polo dos 17 do barco, é abertamente mellorábel. Eu sigo confiando en que isto mellorará. Que quede claro. Pero, polo momento, deixémonos todos de coñas.

Entre mancaduras a go-go e armario de todo a cen o técnico zaragozano volveu a tirar como boamente puido do que ten. Fixo I+D+i con Sanmartín no sitio do mancado Juan Antonio e Borja no lugar de Adrián Armental. Como o xeonllo de Marcos Álvarez necesita repouso, e esta mesma tarde marchou ao vestiario á media hora Pablo Rey (golazo, por certo, do capitán) con problemas físicos; temos que o equipo a bater podería afrontar -ogallá que non- o partido contra o Compostela con só 14 ou 15 homes dispoñíbeis. Cifra máis que suficiente para competir nunha Terceira División que para nós vai ser pan comido.
Seguimos a ser unha coladeira e ese é un dos principais problemas. En catro minutos, antes de cumprirse o primeiro cuarto de hora, xa tiñamos dous goles en contra en A Porta Santa. Esta mañá foi o feirón mensual en Santa Icía. Polbo, zapatillas de lorcha, churrasco, libros de vello, patacas e pulseiras. E pola tarde houbo verbena en Paiosaco. Non actuaron a orquestra Jerusalén, nin a París de Noia nin Los Satélites. Tocou a defensa do Racing, que é doutra categoría na interpretación de pasodobres e reguetóns. Entre os minutos 10 e 14 se concentrou a película anotadora dun partido en herba de mentira contra un rival que só lle ganara ao Alondras nela. Iso si, polo rectángulo larachés xa pasaran dous galiños, Bergantiños e Compostela. E esta tarde fixérono once pólos sen cabeza vestidos de acibeche. Os goles locais? Como non!, nun córner rematado polo amigo Popi á rede e nunha impetuosa xogada pola esquerda, cun centro ao que o arteixán de orixe árabe Bilal Belkalcha chega como unha bala polo lado dereito para disparar a porta ante a pasividade dos nosos. Convén reparar no feito de que os anotadores do Paiosaco foron defensas. O céspede artificial e as medidas reducidas xogaron en contra do equipo a bater. Mais non vale xa como xustificación. O Paiosaco sabía de sobras como facer dano. Defendendo e presionando a morte. E o Racing, que non sabe defender e ataca pouco, foi presa das súas carencias e da trampa do seu rival.
Puido ampliar a súa renda o equipo branco-verde larachés por medio de Jesús Sayes. O Racing, en troques, apenas inquietou a Rama agás na parte final do encontro, na que se lanzou á desesperada. Resultado xusto e sen volta que darlle.

Non sei como vai reaccionar este equipo. Nin cando. A golpes (de temón)? Con fichaxes (Mouriz xa dixo que non está en axenda semellante ocorrencia)? Reinventando a maneira de xogar? Todo iso podería axudar (ou non). Pero hai que empezar a recoñecer que non fomos quen de formar un plantel potente. Se non hai cartos nin un mercado asequíbel para nós, pois nada, algún ano será que poidamos ganar a equipos como a UD Paiosaco-Hierros Añón ou o Venta do Nabo CF. O que está claro é que non somos aspirantes a todo. Aspiramos a aspirar a algo. Priman máis a teoría, a especulación de Facebook, o esperado-por-todos, a lóxica pura de oliva, que a realidade. E ésta indica que non estamos ben. Non lle ganamos a ninguén. A quen lle ganamos? A Ourense CF, Lugo B e Silva? Tres cadros que están en descenso a estas horas do domingo? E non se poden queixar n`A Malata do calendario! Tiveron sete semanas para facer un fato razoábel de puntos antes de encarar o que se aveciña: un tsunami de partidos cos vigorosos Compostela, Arosa, Bergantiños e UD Ourense. Tres deles serán á beira do Sardina. Curiosamente eses catro conxuntos están entre os cinco primeiros postos da táboa e será complicado que alguén os desbanque. Casualidade? É obvio que non. O único claro é que eses encontros marcarán bastante o devir a medio prazo deste Racing infrecuente, errabundo, conicho e corrente que miramos até o momento.

Dezanove partidos consecutivos xa como visitantes sen mollar. Estamos negados lonxe de Ferrol. Algún día chegará a boa nova dun triunfo alén a Ponte das Pías. Quizais no campo do Venta do Nabo CF. Hai trazas de que sexa cedo? Quen sabe!
Encaixamos demasiado cedo e demasiado doado. Vivimos vantaxes no marcador de curta duración. Xogamos con contrato por minutos, somos inconstantes e temos unha acentuada mentalidade defensiva. A actitude xeral no campo é máis pachorrenta que entusiasta. Fáltanos adaptación ao medio ambiente. Sangue no corpus, perder tribulación e ganar a confianza que aínda non se ten. Hai xogadores que, por haches ou por bes, non dan a talla. Tres ou catro moi claramente.
Ese é o panorama empezando outubro, e non outro. Buscamos solucións ou está todo ben? Reprantexamos a dinámica gris tubería ou agardamos que as individualidades e as frautas traveseiras salven os mobles con bemoles? E xeito ese? Ou vai ser que estamos exaxerando amplamente e a impaciencia non nos deixa ver o moito bo que ten este equipo, futuro campión do Grupo? Canto máis temos que esperar para que apareza ese Racing suculento que nos anuncian? Un mes? Tres meses? Esperaremos. Pero, por favor, fagan o que sexa con tal de non seguir coa sensación de pasividade reinante e cos contacontos de cada semana en xornais e cortes de iVoox.  Aburren e abondan.

Ah, e parabéns ao Paiosaco. Calquera tarde de domingo é boa para facer historia. Aínda que sexa á nosa costa.

Ficha do partido por acta arbitral.